Bugün - 23 Haziran 2017 Cuma
Elazığ 30°°C
Anasayfa
Hakkımızda
Künyemiz
Sayfa 1
Sayfa 2
Yeni Üye
Gündem Spor Eğitim Sağlık Kültür-Sanat Ekonomi İlçe-Belde Haberleri Asayiş Ülke Gündemi 3. Sayfa 
Yazar Detayları

Hadi Önal

Hadi Önal - OY ANAM OY!

OY ANAM OY!
Yazı Tarihi: 28 Temmuz 2013 Pazar

Bir yerimiz ağrısa, bir acı duysak yüreğimizde yahut kaybetsek sevdiklerimizden birini, dudaklarımızdan dökülen sözlerin başında gelir; “Oy anam oy!” sözü. Kadın, erkek; çocuk, genç, olgun, yaşlı hangi cinste, hangi yaşta olursak olalım acımızda, hüznümüzde, açmazımızda bu kelimeyle çağırırız analarımızı imdâdımıza.“Oy anam oy!” demek ne yaşa bakar ne de cinsiyete. Bazen bir iç çekişle bazen de yanaklarımızdan süzülen gözyaşlarıyla birlikte sarf ettiğimiz bu kelime; acımızın şiddetini, hüznümüzün derinliğini, derdimizin büyüklüğünü ifade eder. Söylediğimiz zaman hafifler miyiz yoksa daha mı fazla hüzünleniriz bilinmez; ama;“Oy anam oy!” son iki yüzyıldır bu coğrafyada en çok kullanılan söz olmuştur.


İster insanın var oluşuna vesile kılınan ananın kudsiyetine yorumlayın, isterseniz yüce dînimiz İslâm’ın analara verdiği ulviyete; ana ile birlikte kullanılan bu sözün arkasında anaya olan ihtiyaç kadar; «Keşke getirmeseydin beni dünyaya, ben de bu acıyı yaşamasaydım.» serzenişi yatar. İyi de gerçekten bu coğrafyada yaşamak o kadar ağır mı? Neden hayatımız anayla birlikte kullanılan oylarla, oflarla, vahlarla bu denli örülmüştür? «Bize bütün bu acıları yaşatan coğrafyadır.» dersek yalan olur. Bir bakın Allah aşkına bahar yüzlü Anadolu’ya, gülücükler saçan Akdeniz’e, kara gözlü Karadeniz’e... Bir bakın, Marmara’ya, Trakya’ya... Peki, eksik olan ne? Yedi iklim yetmiş renk, her boğumu bin âhenk olan bu ülkede toprak mı, su mu, iklim mi bize; “Oy anam oy!” dediren? İnsan dersek İslâm ile şereflenen, «Kur’ân Medeniyeti»nin bahşettiği, Âlemlere Rahmet Hazret-i Muhammed -sallâllâhu aleyhi ve sellem- Efendimiz’in sünnet-i seniyyesine uygun yaşama gayreti ile dolu... Onun için değil midir ki; sevgi, merhamet, iyilik ve güzellik gibi erdemlerle bezeli atalarımız; bugün torunları ile birlikte acı çeken Basra’dan Kafkaslara, Yemen’den Saraybosna’ya, Kerkük’ten Kosova’ya, Kırım’dan Girit’e kol kanat germiş ve buralarda yaşayan milyonların sulhü, saâdeti ve selâmeti için çalışmıştı. Peki, ne oldu da İslâm’ın bayrağını gönüllerde dalgalandıran o millet ile onun şemsiyesi altında huzur bulan insanlar; son iki yüzyıldır artarak, katlanarak dalga dalga gelen acılara karşı; “Oy anam oy!” demek zorunda kaldı. Geçtiğimiz yüzyılın başında Balkanlardan Yemen’e; Çanakkale’den Sarıkamış’a; Kurtuluş Savaşı’ndan günümüz terör olaylarına kadar devam eden acılarının biri bitmeden diğerinin başlamasının altında yatan sebep ne? Ya yüzyılımızda Osmanlı’nın «Evlâd-ı Fâtihan» dediği Balkan ülkelerinde yaşayanlara yaşatılanlar... Ya sömürgeci batının Orta Doğu diye adlandırdığı Osmanlı’nın huzur topraklarından yükselen değişik dil ve lehçelerdeki; “Oy anam oy!”lar..


.Bütün bunların altında yatan temel gerçek; dînî, millî ve mânevî değerlere sırt çevirmek değil de nedir? İnsanî, İslâmî değerlerin ve bunlara bağlı değer yargılarının sistematik bir biçimde törpülenerek basitleştirilmesi sonra da yok edilmesi değil de nedir? Yapılanlara ve yapılmak istenilenlere karşı duyarsızlığın bu düşüşle birlikte feryatlaşarak yükselen; “Oy anam oy!”lardaki payı ne kadardır; hiç düşündük mü? Yöntem ve kılık değiştiren materyalist düşüncelerin taşeronluğuna olan iştahın bizi ve çevremizi nerelere, ne kadar sürüklediğinin farkına ne zaman varacağız? İnsan temâyüllerini ölçerek ona göre toplum mühendisi yetiştiren ve o doğrultuda sömürü düzenlerini devam ettiren «Emperyalist Batı»nın dümen suyuna daha ne kadar kürek çekilecek? Bizim îman dolu göğüslerimiz;“Oy anam oy!”ların çokluğu ile övünen ve feryâdın şiddetini başarı hanesine yazan madde odaklı batının çelik zırhlarına daha ne kadar dayanacak? Çare? Çare başımızı gömdüğümüz kumdan çıkarmak ve insanımızı eğitmektir. «Ama nasıl? Ama hangi eğitim sistemiyle?» diyeceksiniz. Eğer II. Mahmud’la birlikte başlayan; kendi kültür değerlerini beğenmeyen, aşağılayan ve hiçbir anlam taşımadığına inanan aydın (!) kafaların dün sunduğu gibi bugün de sunacağı reçetelerle şifâ bulacaksak; «Allah rahmet eylesin!» demekten başka söylenecek söz ve yapacak bir şey kalmamıştır.


Son iki asırdır batı toplumlarının değer yargılarını referans alan taklitçilik ve onu nesillere aşılayan eğitim sisteminin; “Oy anam oy!”ların artmasının dışında bu coğrafya insanına kazandırdığı ve kazandıracağı hiçbir şey olmamıştır, olamaz da... Yok, eğer kendi özümüze döner yeniden insanı ve İslâm’ı referans alan bir arayış içerisine girebilirsek ve o doğrultuda yarınlarımızı kucaklayacak nesiller yetiştirebilirsek; işte o zaman «ah»lı, «eyvah»lı, «oy anam»lı feryatları dindirmekle kalmaz, aynı acıyı çeken milletlerin de kurtuluşlarına vesile oluruz. Bakın düşünce ufkumuzu aydınlatan fikir adamlarından rahmetli Cemil MERİÇ ne diyor: “19. asrın fikir adamları toydular. Batıyı gerçek çehresi ile tanımıyorlardı. Ama kendi medeniyetlerinden kopmamışlardı henüz. Kendi mukaddeslerine bağlıydılar. Bocalayacaklardı, aldanacaklardı, hata edeceklerdi. «İlim Çin’de de olsa alınız.» ve «Hikmet mü’minin yitik malıdır.»a dayanıyorlardı. Oysa Avrupa, lütuflarını çok pahalıya mâl etti. Biz seçmedik, maruz kaldık. Son yüzyılın düşüncesi el yordamıyla yapılan bir arayış. Ama harf ve lisan inkılâbı tüm bu çabalayışları sildi ve süpürdü. Devrim adı verilen depremler, bütün köprüleri yıktılar. Şu an dâvâ, bir karşı devrimle eski harflere dönmek değildir. Nesillerin hâfızası ile oynamanın ne vahim neticeler doğurduğunu biliyoruz. Aynı insanlar her rejimde aynı insanlardır. Dâvâ; irfanımızı yeniden fethetmek... Kim olduğunu bilen, dünya içindeki yerini tayin eden şuurlu insanlara ihtiyacımız var. Kendini tanıyan, kendini, yani ikbal ve idbarlarıyla tarihlerinin bütününü, dillerini, dinlerini, irfanlarını tanıyan insanlara... Sonra insanlığın tarihine eğilmek, Asya ve Avrupa’nın her düşüncesini hiçbir peşin hükme saplanmadan incelemek... Bu çetin yolculukta iki çetin yardımcıya ihtiyaç var:

1. Millî irfan hazinelerini taramaya yetecek zengin ve köklü bir dil. (Lâtin harfleri yanında Osmanlıcanın da mekteplere girmesi, bu gerçekleşmeden böyle bir fethe çıkılabileceğini zannetmiyorum.)

2- Avrupa’yı imtiyazlı birkaç züppenin vesâyetine ihtiyaç duymadan tetkik için, bir batı dili bilmek; sonra «Oku!» emr-i celîline uymak. Dikkati zarfa değil, mazrufa çevirmek...”Sadece kendi milletimiz veya aynı duyguları paylaştığımız kültür coğrafyamızın milletlerinin değil, bütün mazlum ve masum milletlerin de daha fazla; “Oy anam oy!” dememeleri için bir an önce harekete geçmeliyiz.


Cemil MERİÇ’in de ifade ettiği gibi madde canavarı tutsaklarına, insanî ve İslâmî duruşumuzla karşı koymalıyız. İrfanla mücehhez ilmi esas alan, insan ve İslâm referanslı yeni bir eğitim sisteminin temellerini atmalıyız. «Zarfa değil mazrufa» odaklanarak; ilmi; sevgi, güzellik, iyilik, doğruluk, hoşgörü, başkalarının hakkına saygı, acıma, merhamet, yardımlaşma gibi insanı insan yapan değerlerle bezemeliyiz.


Bütün bunları yapmak için yeniden, yeni bir arayış içerisine girilmesine de gerek yoktur. Çok şükür aydın geçinenlerin aksine halkımız irfanını hâlâ muhafaza etmektedir. Gerçek aydına düşen görev; kendimizi var olanlarımızla yeniden inşa etmemize yardımcı olmaktır. Batıdan uyarlama sistemlerle kendi köklerinden koparılmaya, tefekkürden uzaklaştırılmaya çalışılan gençlerimizi; ilkeleri ve ölçüleri ile kendi genetik kodlarımıza uygun modeller geliştirerek geleceğe hazırlamaktır.

Gerçek aydına düşen; gençlerin iç-kabuk, kafa-kalp, ilim-din, madde-mânâ, batı-doğu, cihanşümul-millî, dün-bugün, dünya-ukbâ... arasında denge kurabilecek bir biçimde yetiştirilmesi için yeni müfredat programları geliştirmektir. Gerçek aydına düşen;“Kendini bilen, Rabbini bilir; kendini bilen, dünyayı bilir.” düsturu ile hareket eden, kendisine ve mensubu olduğu topluma güvenen, sevgiyi her şeyin temeli olarak gören, nesiller yetiştirmektir. Gerçek aydın; vakit geçirmeden yeniden ve yeni baştan gönüllerin fethi için, «Nizâm-ı âlem» için; “Oy anam oy!” dememek ve dedirmemek için yeni bir silkinişle; “Yâ Allah! Bismillâh! Allâhuekber!” diyerek işe başlamalıdır.

 
İletişim E-Posta: sonnokta23com@gmail.com - Telefon:
 
Yorumlar
*** Yorum Yaz
Bu yazıya hiç yorum yapılmamış, ilk yorumu siz yapın.

Diğer Yazıları

GÜNOĞLULUK VE GÜNOĞULLARI
KUR’AN VE ORUÇ AYI
ANNE
DUA KALBİN AYNASIDIR
EVET Mİ HAYIR MI
KERKÜK’TEN GELİYORUM
HÂLET EFENDİ
SOYTARILARA ŞİDDETLE İHTİYAÇ VAR
SENELER AH SENELER
23. ULUSLAR ARASI HAZAR ŞİİR AKŞAMLARI
YEMEN TÜRKÜSÜ
MUTLU MUSUNUZ ONLARLA OLMAKTAN? MUTLU MUSUNUZ ONLARDAN VE OLANLARDAN?
ÖĞRETMEN VE ÖĞRETMENLER GÜNÜ
BEN ÖĞRETMENİM
ELAZIĞ’I İSTANBUL’DA YAŞAMAK
KANDIRIK YALAMASI
TOPRAK, TOPRAĞIN ALTI VE ÖTESİ
ALLAH’IN TOKADI(II)
YALANLA KİNLE PARMAKLA OYLA TARİH YAZILMAZ
ELAZIĞ’A YAPILAN HİZMETLERİ İNKÂR, NANKÖRLÜK; GÖRMEMEK KÖRLÜKTÜR
MERHABA ŞİİRE SÖZE MERHABA
MERHABA HAZAR MERHABA AY YILDIZLI BAYRAK MERHABA ARİF NİHAT ASYA
ELAZIĞ MİLLİ EĞİTİM MÜDÜRLÜĞÜ VE HAKSIZLIĞIN RESMİ
ALLAH İÇİN… ALLAH ADINA…
DERSHANELER KAPANIR MI?
KADİR GECESİ
OY ANAM OY!
DÜN DÜNDÜ; BU GÜN BUGÜN DE, YA YARIN!
21. ULUSLAR ARASI HAZAR ŞİİR AKŞAMLARI’NIN ARDINDAN
ELAZIĞ’DAN GÜMÜŞHANE’YE
ÖLÜMÜNÜN 5. YILINDA DİLAVER CEBECİ
İMRALI-ANKARA- KAN-DİL ATEŞKES ANTLAŞMASI
GÜL MUHAMMED
VELEDE BAK YAHU! GİT ZIBAR YAT; UYU, UYU!
ELAZIĞ, BİR SEVDALISINI DAHA KAYBETTİ
KİM BU TUNCAY GÜNEY?
Diğer Yazarlar

Sanayileşmede 4. Evre Başlarken, İstikbal ve İstiklalimiz Merkezinde BİZ!
TOPLUMUN CAN DAMARI KOMŞULUK
TFRS HAYAL OLDU, TDHP’NA DEVAM
ELAZIĞ’DAN MEKTUP VAR – 2
HARPUT DÜNYA MİRAS LİSTESİNE TAŞINIYOR
GÜNOĞLULUK VE GÜNOĞULLARI
El-Aziz'e Özlem
BENİM BABAM ÖLDÜ MÜ?
OYUN BOZAN MALATYA..!
Yazarlar
Hadi Önal
GÜNOĞLULUK VE GÜNOĞULLARI
Davranışlarını genel ahlak kurallarına göre d...
Metin AKGÜN
Sanayileşmede 4. Evre Başlarken, İstikbal ve İstiklalimiz Merkezinde BİZ!
Sanayileşmede 4. Evre Başlarken, İstikbal ve İstik...
Nevzat ÜLGER
HARPUT DÜNYA MİRAS LİSTESİNE TAŞINIYOR
Elazığ ilinde bulunan kültür varlıkları ...
Ali Kaya
BENİM BABAM ÖLDÜ MÜ?
  Benim babam öldü mü?...&nbs...
Yrd.Doç.Dr.Kadri Kulualp
OYUN BOZAN MALATYA..!
Derbilerin bir klişesi vardır. “Orta sa...
Doç.Dr.Murat BOYDAK
ELAZIĞ’DAN MEKTUP VAR – 2
Sabah canım hep çay çeker, bu şehrin...
Bilal CİVELEK
TOPLUMUN CAN DAMARI KOMŞULUK
Ne zaman kat kat daireler yapıldı, komşuluk bozulm...
Alpaslan Arite (Yeminli Mali Müşavir)
TFRS HAYAL OLDU, TDHP’NA DEVAM
Kamu Gözetimi, Muhasebe ve Denetim Standartla...
Fatma Bayram
El-Aziz'e Özlem
Kayseri’den kuzenim geldi. İlk kez Elazığ&rs...
Hava Durumu ( Elazığ )
Bugün
12°°C - 30°°C
Cumartesi
12°°C - 31°°C
Pazar
14°°C - 34°°C
Pazartesi
15°°C - 35°°C
Namaz Vakitleri ( Elazığ )

İmsakGüneşÖğleİkindiAkşamYatsı
02:5904:5212:3216:2520:0021:43

23 Haziran 2017 Cuma
Günün Sözü
Yaptığını öven, yaptığını yıkar.
(Shakespeare)
Tarihte Bugün
656 - Hazreti Ali (k.v.) 'nin halife seçilmesi.
1565 - Turgut Reis'in şehadeti.
Arşiv Arama
Anasayfa
Site Haritası
Sitenize Ekleyin
RSS Kaynağı
Hakkımızda
Sayfa 1
Sayfa 2
Künyemiz
Facebook
Twitter
Bize Ulaşın
Copyright ©2013 - Tüm hakları saklı tutulmaktadır.
Bu sitede yayınlanan tüm resim, materyal ve içeriğin telif hakları tarafımızca saklı olup izinsiz alınıp kullanılamaz.
(182 Online) 1,05ms